
ရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုမျောက်သည် အလွန်အမင်း အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသည်။ တစ်နေ့သောအခါ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော် မျောက်များနှင့်အတူ တောထဲတွင် သွားလာရာတွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော ကျားတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလေသည်။ ထိုကျားသည် အလွန်အမင်း ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပြီး မည်သူမဆိုကို ကိုက်ခဲ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသည်။
မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော် မျောက်များအား အလွန်အမင်း ကြင်နာတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကျားမှ ကယ်ဆယ်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ သို့သော် ကျားသည် အလွန်အမင်း အားကြီးပြီး မည်သူမှ မတိုက်ခိုက်ဝံ့ချေ။ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် ထိုအကြောင်းကို သိရှိသော်လည်း မိမိ၏ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် နည်းလမ်းရှာရန် ကြိုးစားတော်မူသည်။
ထိုအချိန်တွင် မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မီးတောင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလေသည်။ ထိုမီးတောင်သည် အလွန်အမင်း ပူပြင်းသော မီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် ထိုမီးတောင်ကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော် မျောက်များအား မီးတောင်သို့ သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေးလေသည်။
အပေါင်းအဖော် မျောက်များက မေးမြန်းကြသည်။ “အို မျောက်အကိုကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို မီးတောင်သို့ သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေးပါသလဲ။ ထိုအရပ်သည် အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှပါသည်”။ မျောက်ဘုရားလောင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ငါသည် ကျားကို အနိုင်ယူရန် နည်းလမ်းရှာနေသည်၊ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ငါတို့ အပေါင်းအဖော်များအား ကယ်ဆယ်နိုင်ပေမည်။ ငါသည် အမှန်တရားဘက်မှ ရပ်တည်မည်”။
အပေါင်းအဖော် မျောက်များက မ hesitate စွာဖြင့် မီးတောင်သို့ သွားရောက်ကြသည်။ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မီးတောင်၏ ထိပ်ပေါ်သို့ တက်ပြီး ကျားကို သတိပေးလေသည်။ “အို ကျားမင်း၊ မင်းသည် ငါ၏ အပေါင်းအဖော်များကို မကိုက်ခဲ၊ မသတ်ဖြတ်နှင့်။ မင်းသာ ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင် ငါသည် မင်းကို မီးတောင်ထဲသို့ ပစ်ချမည်”။
ကျားသည် မျောက်ဘုရားလောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း အမျက်ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်လည်ခြိမ်းခြောက်လေသည်။ “အချင်း မျောက်၊ မင်းသည် အလွန်အမင်း သတ္တိရှိလှချေလား။ ငါသည် မင်းကို မကြောက်”။ ထိုသို့ ပြောဆိုပြီး ကျားသည် မျောက်ဘုရားလောင်းကို ကိုက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
မျောက်ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးချပြီး ကျားကို လှည့်စားလေသည်။ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် ကျားကို မီးတောင်၏ အလယ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အလွန်အမင်း ပူပြင်းသော အပူဓာတ်ကြောင့် ကျားသည် အသက်ရှူမဝဘဲ သေဆုံးသွားလေသည်။
အပေါင်းအဖော် မျောက်များက ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ သူတို့သည် မျောက်ဘုရားလောင်း၏ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သတ္တိကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မျောက်ဘုရားလောင်းသည် အပေါင်းအဖော်များ၏ လေးစားကြည်ညိုမှုကို အလွန်အမင်း ခံယူရရှိတော်မူသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကား မျောက်ဘုရားလောင်း၏ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
— In-Article Ad —
အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးကြောင်း၊ အမှန်တရားဘက်မှ ရပ်တည်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များကြားမှပင် အောင်မြင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
ပါရမီ: သစ္စာ
— Ad Space (728x90) —
283Tikanipātaကၪၨၨၨ-ဇာတ်ရှေးရှေးအခါက ကာသိတိုင်း၊ ပဉ္စာလမြို့တော်၌ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုဘုရင်ကား အလွန်အကျိ...
💡 အမှန်တရားနှင့် ဉာဏ်ပညာသည် မတရားမှုကို ဆုံးမနိုင်သည်။
257Tikanipātaငါးမင်းနှင့် ရေအောက် နန်းတော် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားသည့် ကာလ၌ ဘုရားရှင်အလေ...
💡 "အကူအညီသည် မျှော်လင့်သောအခါ ရောက်ရှိလာမည်။ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတရားကို လက်ကိုင်ထားလျှင် အမိုက်တရားမှ လွတ်မြောက်နိုင်၏။"
1Ekanipātaမေခလ (Me Khala Jataka)ရှေးရှေးတုန်းက အဝေနိတိုင်းမှာ မေခလလို့ အမည်ရတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်။ မိဖုရ...
💡 အကျိုးရှိသော အလုပ်ကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို မြှင့်တင်ပေးသည်၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာတို့သည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။
69Ekanipātaမဟာသီဝကဇာတ်ရှေးရှေးအခါက သီဝိကတိုင်းတွင် မဟာသီဝကမင်းကြီး အုပ်စိုးတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွန်အသိဉာဏ်...
💡 အုပ်ချုပ်သူသည် ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ရမည်။ အလှူပေးခြင်းသည် နောင်ဘဝ၌ အကျိုးများ၏။
47Ekanipātaပဉ္စဝရမင်းကြီး ဇာတ်တော် အကျဉ်းချုပ်: ပဉ္စဝရမင်းကြီး ဇာတ်တော်သည် မဟာသုတသောမမင်းသား၏ အတိတ်ဘဝများအကြော...
💡 အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကား လူ့ဘောင်လောက၏ မလွန်ဆန်နိုင်သော သဘာဝတရား ဖြစ်ပါသည်။ သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဒုက္ခခပ်သိမ်းကို လွန်မြောက်နိုင်ပါသည်။
39Ekanipātaအာစိမဇာတ်တော် ဘုရားရှင်နှင့်တကွ ရဟန်းတော်များ၊ သာဝကအပေါင်းတို့သည် ကောသလမင်းကြီး၏ သေတကေတုနန်းတော်၌ သ...
💡 အာစိမဇာတ်တော်သည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်း၏ အကျိုးနှင့် အမှားကို ဝန်ခံခြင်း၏ အကျိုးကို ဖော်ပြပါသည်။ အာစိမရသေ့သည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး၊ ကောသလမင်းကြီးသည် နောင်တရ၍ အမှားကို ဝန်ခံခဲ့သောကြောင့် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။
— Multiplex Ad —